Günümüzde neredeyse bütün sektörlerde, temelinde insan olan çok hızlı değişmelere tanık olmaktayız. Özellikte bilim ve teknoloji alanındaki gelişmeler baş döndürücü bir hıza ulaşırken, hayatı sosyal düzeyde iyi okuyabilecek ve toplumlara yön verecek bireylere duyulan ihtiyaç da her geçen gün artmaktadır. Bu durum, toplumsal yaşamın birçok alanında değişmeyi zorunlu kılmaktadır.

Nitekim son zamanlarda, bütün iş sektörleri “kendini geliştiren, ekip çalışmasına yatkın, etkili iletişim becerilerine sahip, duyarlı, hırslı ve yaşam boyu öğrenmeyi” fıtrat haine getirebilmiş çalışanları tercih etmeye başlamışlardır. Bu bağlamda sektörlerin, iş becerisinin yanında, robotlarla gerçekleştirilemeyen sosyal yönü gelişmiş bireylere duyduğu ihtiyaç bir kez daha vurgulanmaktadır. Peki, bütün bu beklentilerin altyapısına indiğimiz zaman karşımıza ne çıkıyor? Aile, çevre ve en önemlisi de elbette ki okullarımız ve eğitim sistemimiz... Geleneksel eğitim metotlarının çağın gereksinimlerini karşılayıp karşılayamadığı, gelişmelere ayak uydurup uyduramadığı ve yukarıda bahsettiğimiz birey modeline katkı durumu, yeni araştırmalar ve yapısalcı öğrenme teorileriyle de ortaya çıkıyor ki yetersiz kalmaktadır. Çocuklarımızda doğal olarak var olan bilme ve üretme merakı, gerek uygulanan yenilenememiş eğitim öğretim metotlarıyla gerekse de sosyal hayatta tazyikinden kurtulamadığı şiddet olayları, kuralsızlıklar, seviyesiz televizyon programları, vb. etkilerle körelmektedir.

İdeal birey yetiştirememede birinci mesele, okullarımızın akademik başarı üzerine odaklanmış olmasıdır. Bireyin sosyal ve kişisel yönden gelişmesine hizmet edecek amaçlar çoğunlukla ihmal edilmiştir. Sözgelimi akademik bilgilerin yanında “iletişimi güçlü bir doktor profili”, “iş arkadaşlarıyla uyumlu ve ekip çalışmasına yatkın bir mühendis", “kendini gerçekleştiren ve rol model olabilecek öğretmen” tipleri üzerinde yeterince durulmamıştır.

Çocuklara ve gençlere bir şeyler öğretmek onlara yeni beceriler kazandırmak çok zevkli bir uğraştır. Fakat bazen bu süreç sıkıntılı da olabilmektedir. Bir insanın diğerine bilgi aktarma çabasını değişik öğeler etkiler. Bu öğelerden en etkilisi öğretme tarzıdır. Muhataba övgü, öğrencinin gereksinimlerine saygı duyma, sınıf ortamı, sevecen bir tarz, iletişim ve öğrenme özgürlüğü, öğrenmede önemli kavramlar olarak karşımıza çıkmaktadır. Son yıllarda kalıcı öğrenmeyi sağlamak için, sadece konuyu anlatmak yerine, işin içine çocuğun duygularını da katmak gerektiği ağırlık kazanmıştır; çünkü öğrenmenin % 20 oranında zihinsel, % 80 oranında ise duygusal olduğu bulgularına ulaşıldı, dolayısıyla duygusal zekâ kavramı bu gün her zamankinden daha önemlidir.

Ali KOKSAL